آنچه خوبان   همه دارند تو يكجا داري
اللهّمَ صَلّ عَلی عَلی بنْ موسَی الرّضا المرتَضی الامامِ التّقی النّقی و حُجّتکَ عَلی مَنْ فَوقَ الارْضَ و   مَن تَحتَ الثری الصّدّیق الشَّهید صَلَوةَ کثیرَةً تامَةً زاکیَةً مُتَواصِلةً   مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَه کافْضَلِ ما صَلّیَتَ عَلی اَحَدٍ مِنْ اوْلیائِکَ	دل نوشتــه هــا اللهم صلی علی علی بن موسی الرضا المرتضی(ع)     بالم شكسته بودوهوایی نداشتم   ازدست روزگار رهایی نداشتم   بیهوده نیست عاشق گنبد طلا شدن   مشهد اگر نبود که جایی نداشتم   دردم زیاد بود و طبیبی مرا ندید    دردم زیاد بودو دوایی نداشتم   گفتم مگر امام رضا چاره ای کند   ای وای اگر امام رضایی نداشتم

سبک زندگی رضوی

اصل اخوت و برادری، اصلی الهی و انسانی و اجتماعی است؛ اصلی تردیدناپذیر كه زیربنای روابط اجتماعی است، در همه بخش‌های جامعه تأثیر می‌گذارد، بهبود روابط اجتماعی را تضمین می‌كند، موجب سامان‌یابی اقتصاد و داد و ستدها و گردش ثروت می‌شود، خاستگاه اصلی مددرسانی و كمك‌رسانی افراد به یكدیگر است و مانع هرگونه ظلم اقتصادی و اجتماعی مردم نسبت به یكدیگر می‌شود. این چنین اصلی، با این درجه از اهمیت و ارزش، همیشه موردتوجه رهبران الهی و راستین بوده و هست. امام‌رضا(ع) نیز در سخنان گوناگون خویش، این اصل بزرگ را روشن ساخته است.

در اندیشه رضوی، كرامت انسان‌ها یعنی اینكه همه انسان‌ها باهم برابرند و سفید و سیاه، كارگر و كارفرما، دارا و نادار ، همه انسانند و برتری در میان آنان وجود ندارد. حتی برتری در اعمال و تقوا و پرهیزگاری، موجب برتری‌های ظاهری در این دنیا نمی‌شود؛ بلكه اینها اموری است كه به آخرت مربوط است. دیگر اینكه، همه، فرزندان یك پدر و یك مادرند، پس با هم برادرند. باید حقوق برادری را رعایت كنند و جامعه بشری را خانواده‌ای بزرگ بپندارند و برادروار باهم زندگی كنند.(1)

از حضرت ثامن‌الحجج(ع) احادیث متعددی كه نشان‌دهنده اهمیت و برجستگی اصل اخوت و برادری است، بیان شده است.

امام‌رضا(ع) می‌فرمایند: «اِنَّ‌اللّهَ تَبارَك و تَعالی خَلَقَ المُومِنَ مِن نُورِه... فالمُؤمنُ اَخُوالمُومن لِاَبیهِ و اُمِّه...»؛ خدا مؤمن را از نور خویش آفرید... پس هرمؤمنی، برادر حقیقی مؤمن دیگر است... .(2)

مگذار مرا دراین هیاهو، آقا

تنها و غریب و سربه زانو آقا

ای کاش ضمانت دلم را بکنی

تکـرار قشنگ بچه آهــــو آقا

یـــادم باشـــد

یـــادت باشـــد

یـــادمـــان باشـــد

هـــمان قــدر کـــه در غـیـبـت مــقـصـریـم در ظــهـور مــوثـریـم ...!

خوشا آن غریبی که یارش تو باشی

قرار دل بی قرارش تو باشی



خوشا آنکه تنها تو را دوست دارد

چه خوشتر اگر دوستدارش تو باشی



بر آن معتضر مرگ می برد رشک هر شب

که شمع شب اعتضارش تو باشی



خوشا آن خانه بر دوش دور از دیار

که هم خانه و هم یارش تو باشی



خوشا آن گدایی که تنهای تنهاست

کناری نشیند کنارش تو باشی



خوشا آنکه یک عمرت پروانه ت شد

که یک لحظه شمع مزارش تو باشی

تو را به گنبد طلایت قسم مرا بطلب

عجیب کرده هوایت دلم مرا بطلب


تمام حجم اتاق را گریه میکنم

برای لمس نگاهت تو هم مرا بطلب


هنوز رضا رضاست، طنین ناله ی قلبم

شده پشت از غم و ناله خم مرا بطلب


حریمِ آسمانی ابری ست بی نسیم شما

دلم، به حرمت پاک حرم مرا بطلب


به دست صورتک روزها دلم ز پا افتاد

نزدیک و نزدیک تر، ای صبحدم مرا بطلب


رمیده آهوی دل سوی تو، پناهش ده

غریب آشنا، من رهگذرم مرا بطلب

نامه 30 کودک و نوجوان استان بوشهر به امام رضا (ع)